Guru Yoga: Korzyści Płynące z Pamiętania o Lama

Mnisi i mniszki z Klasztoru Namdroling ofiarujący khata dla tronu J.Ś. Pema Norbu Rinpoche pierwszego poranka Losar.

Lama, skrócona Tybedańska forma la na med pa, w dosłownym tłumaczeniu znaczy ten, który jest zasobny w zalety.

Lama, również określany jako Guru w Sanskrycie, jest tytułem przyznawanym nauczycielowi Vajrayana (dorje tekpa), który posiada zrozumienie buddha-dharma by prowadzić innych w ich duchowej podróży i mądrość by usunąć ciemność i ignorancje.

Lama posiadający uznanie za jego spełnienie w Sekretnym Wehikule Mantra (sang ngak dorje tekpa) otrzymuje tytuł Dorje Lopon (Varja Acharya), potwierdzający go jako Mistrza Vajra, który otrzymał inicjacje od Głowy Rodowodu do przekazywania nauczania Vajrayana i spokrewnionych praktyk by wspierać uczniów na ścieżce do osiągnięcia duchowego oświecenia.

 

CZTERY RODZAJE LAMA

Istnieją cztery rodzaje Lama (lama nampa shi):

  1. Nauczyciel, który jest dzierżawcą rodu (gangzak gyüpé lama).
  1. Nauczyciel, który przekazuje słowa Buddów (gyalwa ka yi lama).
  1. Symboliczny nauczyciel wszystkich zjawisk (nangwa da li lama).
  1. Rigpa, guru absolutny, którym jest prawdziwa natura umysłu (rigpa dön gyi lama).

 

TRZY CZYNNIKI W OSIĄGANIU NAJWYŻSZEJ PRAKTYKI DHARMA

Trzema czynnikami decydującymi w największym stopniu w osiąganiu najwyższej praktyki dharma są:

  1. Sprzyjające warunki by otrzymać nauczanie od wykwalifikowanego lama, który potrafi zaznajomić ucznia z naturą jego umysłu.
  1. Posiadanie niezbędnej pokory i pojedynczo zogniskowanego oddania by bezzwłocznie zastosować praktyki zgodnie z otrzymaną instrukcją.
  1. Niezbędne wsparcie materialne dla utrzymywania praktyki.

Przykład najwyższej praktyki dharma został zademonstrowany przez Jego Świątobliwość Pema Norbu Rinpoche, który ukończył 100 000 pokłonów w siedemnaście dni w swoim dzieciństwie, podczas swojego pierwszego odosobnienia Ngondro w klasztorze Dago. Zostało to osiągnięte z nastawieniem pełnym pokory, oddaniem dla szczegółów, niezwłocznością w egzekwowaniu.

Podczas ostatnich narodzin Buddy Shakyamuni na tym świecie, zrobił on siedem kroków w każdym z czterech kierunków by upamiętnić wielki zasób zasług i mądrości jakie nagromadził od nieskończonych eonów praktyki czterech niezmierności (tsémé shyi).

Cztery niezmierności, obejmujące dobroć pełną miłości (jampa), współczucie (nyingjé), altruistyczną radość (gawa) i równowagę umysłu (tangnyom), są fundamentalnymi warunkami Stanu Buddy.

Inkarnacja guru na tym świecie podobnie jest rezultatem jego niezłomnych aspiracji i eonów praktyk w spełnianiu czterech niezmierności dla dobra wszystkich istot czujących.

Bez dyskursu pełnego współczucia i fizycznej obecności guru, nie bylibyśmy nawet świadomi istnienia Buddów i ścieżki wyzwolenia z powtarzającego się cierpienia samsara.

Z tego i wielu innych powodów, do guru odnosi się używając honorowego tytułu Rinpoche najcenniejszy.

Rinpoche, zreinkarnowany lama, który podejmuje się odpowiedzialności duchowego mistrza by wyprowadzić istoty czujące z samsara jest, w istocie, nierozłączny z kaya mądrości wszystkich Buddów trzech czasów.  

Dilgo Khyentse Rinpoche w swoim dyskursie o Mędrcu, Który Usuwa Cierpienie Umysłu opisuje, że to głównie dzięki współczuciu takiego wysokiego lama nauczania i praktyki sutrayana i mantrayana pojawiły się na tym świecie.

 

CECHY AUTENTYCZNEGO MISTRZA DUCHOWEGO

Unikalne cechy autentycznego mistrza duchowego, jak opisuje tantra, można podsumować w siedmiu istotnych aspektach obejmujących obie nauki bodhisattva i tantra:

  1. Najwyższy guru, który może spełnić nasze pragnienia, jest taki sam jak Dzogchen Nyingthig mistrz Vimalamitra lub wielki tłumacz Vairocana.
  1. Najwyższy guru, który opanował sutra i tantra, jest taki sam jak Asanga, założyciel rodu Bezkresnego Postępowania Mahayana lub Drakpa Gyaltsen, jedn z pięciu założycieli rodu Sakya.
  1. Najwyższy guru, który jest wolny od wpływów samsara, jest taki sam jak Shantideva znany z jego dyskursu o Bodhicaryavatara lub Dromtonpa, założyciel rodu Kadampa.
  1. Najwyższy guru, który ucieleśnia ocean mądrości, jest taki sam jak Nagarjuna, założyciel rodu Przemożnego Postrzegania Mahayana lub mistrz Dzogchen Rongzom Chökyi Zangpo.
  1. Najwyższy guru, który jest dzierżawcą błogosławieństwa rodu, jest taki sam jak mistrz sześciu yoga Naropa lub wielki tantryczny yogi Marpa.
  1. Najwyższy guru, który potrafi ofiarować przewodzenie pełne współczucia uczniom, jest taki sam jak Mahapandita Tilopa lub wielki tłumacz Marpa.
  1. Najwyższy guru, który potrafi objaśniać ostateczną istotę buddha-dharma, jest taki sam jak mistrz Dzogchen Nyingthig Shri Sinha lub Chetsun Senge Wangchuk, który osiągnął ostateczne tęczowe ciało.

 

BODHISATTVA ATRYBUTY AUTENTYCZNEGO MISTRZA DUCHOWEGO

Pierwsze cztery aspekty, które opisują naukę bodhisattva autentycznego mistrza duchowego są elokwentnie objaśnione przez następujący wyciąg z dyskursu Shantideva o Bodhicaryavatara:

  • Oby cnota, którą nagromadziłem, wyeliminowała cierpienie wszystkich matczynych istot czujących w całej przestrzeni.
  • Obym był lekarzem, lekarstwem i pielęgniarzem dla wszystkich cierpiących istot na świecie aż zostaną one wyleczone z ich dolegliwości.
  • Obym opadał jako deszcz jedzenia i picia na wszystkie istoty, które cierpią niedolę głodu i pragnienia na świecie.
  • Obym był źródłem niewyczerpanego skarbu dla ubogich i zawsze był dostępny w pobliżu z jakimkolwiek wsparciem jakiego mogliby potrzebować.
  • Oby interakcja jaką mam z każdą istotą, która zrodziła myśl wiary lub rozgoryczenia, stała się ponadczasową przyczyną zaspokojenia wszystkich ich pragnień.
  • Oby ci, którzy fałszywie mnie oskarżają, ubliżają mi, krzywdzą mnie i trywializują mnie w tajemnicy, dostąpią tego szczęścia by się w pełni przebudzić.
  • Obym był obrońcą dla tych, którzy potrzebują ochrony, przewodnikiem dla podróżnych na drodze i w łodzi, mostem, statkiem dla tych, którzy pragną przekroczyć wodę.
  • Obym był wyspą dla tych, którzy szukają lądu, lampą dla tych, którzy pragną światła, noclegiem dla tych, którzy szukają schronienia i sługą dla tych, którzy potrzebują wsparcia.
  • Obym był klejnotem spełniającym życzenia, naczyniem obfitości, skuteczną mantrą, drzewem zaspokajającym życzenia i krową dostatku dla każdej istoty czującej.
  • Obym był jak ziemia i wszechogarniające żywioły, wytrwały jak przestrzeń, wspierał życie nieskończonej liczby istot czujących we wszystkich rzeczywistościach.
  • Obym był źródłem życia dla wszystkich rzeczywistości różnorodnych istot w całej przestrzeni do chwili aż będą wszystkie wyzwolone z uwięzienia w samsara.

 

TANTRYCZNE ATRYBUTY AUTENTYCZNEGO MISTRZA DUCHOWEGO

Ostatnie trzy aspekty odnoszą się do nauki vajrayana opisanej w takich tantrach, jak Ornament Istoty Vajra i Tantra Nagromadzenia Intencji:

  • Bycie dzierżawcą błogosławieństwa rodu oznacza, że posiadł on słuchowy ród i dostąpił wejścia do skarbca umysłu jego mistrza poprzez otrzymanie wszystkich nauczań dziewięciu yana i posiada rozległe doświadczenie w tradycyjnej ścieżce praktyki ku podwójnemu spełnieniu siebie i innych, jak przekazywane jest przez jego mistrza.
  • Przez osiągnięcie praktyki guru yoga, jego ciało, mowa i umysł scaliły się z umysłem jego mistrza by stać się nierozłącznym z dharmakaya Buddów i stąd wszystkie jego działania bez względu na ich wygląd stają się pełnym współczucia poszerzeniem błogosławieństwa rodu.
  • Urzeczywistnił on ścieżkę, która składa się z postrzegania, medytacji i działania, zewnętrznego, wewnętrznego i sekretnego poziomu Tajemnego Wehikułu Mantra poprzez utrzymywanie niesplamionej samaya i okazuje oznaki spełnienia rozpoznane i potwierdzone przez jego mistrza.
  • Poprzez bycie ucieleśnieniem Trzech Klejnotów, posiada on wsparcie oświeconych istot i bóstw w dziesięciu kierunkach by opanować siły żywiołów i przezwyciężyć karmiczne przeszkody poprzez trwanie we wszechobejmującej naturze dharmakaya zjawisk.
  • Jest nieustraszony w prostowaniu błędnego postrzegania, tych którzy posiadają karmiczne połączenie by wchodzić z nim w kontakt i prowadzić ich ku wyzwoleniu z samsara poprzez wprowadzanie ich do różnych etapów inicjacji gruntu, ścieżki i rezultatów.
  • Rozpoznaje on potencjał różnych istot i dysponuje umiejętnymi sposobami przekształcania dolegliwych emocji w ścieżkę poprzez czterokrotne inicjacje i daje natychmiastowe wtajemniczenie sprawiając by wewnętrzna odwieczna mądrość wyłoniła się w umyśle tych, którzy posiadają dojrzałe uwarunkowania by uświadomić sobie naturę ich umysłu.

 

SPOSÓB W JAKI GURU NAUCZA 

Najwyższy guru jak zostało wyżej opisane potrafi objaśnić jakiekolwiek duchowe doświadczenia z jakimi uczniowie mogą się zetknąć i daje instrukcje zgodnie z ich możliwościami w następujący sposób:

  • Udziela porady o synowskim oddaniu, kultywowania cnót i porzucenia niezdrowych działań tym, którzy pozostają przywiązani do perspektywy nieprzerwanej wygody i dobrobytu w samsara.
  • Uczy czterech szlachetny prawd (pakpé denpa shyi,) tych którzy żywią mniejszy zakres aspiracji dla indywidualnego wyzwolenia z samsara.
  • Uczy drogi środka ścieżki bodhisattva, tych którzy pragną zgromadzić wielki zasób zasług i mądrości na drogę ku osiągnięciu stanu buddha.
  • Uczy pielęgnowania czystego widzenia (dak nang) w rozpoznaniu natury pustki (tongpa nyi), tych którzy pragną zaangażować się w praktykę vajrayana.
  • Uczy użytecznej ścieżki narodzenia się w Sukhavati czystej krainie (dewachen) należącej do Amitabha (Öpamé), tych którzy optują za prostotą w praktyce dharma.
  • Przedstawia wybawcę istot piekielnych, Kshitigarbha Bhodhisattva Mahasattva (Sayi Nyingpo), tym którzy są skłonni zmienić sprzyjające warunki cennych ludzkich narodzin w postępującą podróż do rzeczywistości piekielnych zgodnie z ich nawykowym usposobieniem zamroczenia zarozumiałością, pożądaniem i ciemnotą.

 

KARMICZNY UPADEK SUNAKSHATRA

Przykład dobrej karmy, która zeszła na złą drogę został zilustrowany przez Sunakshatra (lek pé kar ma), kuzyna Shakyamuni Budda, który był uczniem Pana Buddy przez dwadzieścia pięć lat.

Sunakshatra znał wszystkie nauczania Buddy na pamięć, jak również osiągnął cztery etapy dhyana absorbcji mentalnej (samten), ale w wyniku bycia pod wpływem mara zanieczyszczonych agregatów (phungpo’i dü), stawał się coraz bardziej arogancki i rozwinął ciemnotę w stosunku do Pana Buddy. Napędzany przez zarozumialstwo, Sunakshatra otwarcie dyskredytował Pana Buddę przed innymi. W następstwie stracił on wszystkie swoje medytacyjne zdolności i skończył odradzając się jako głodny duch (preta) w kwiecistym ogrodzie przed opadnięciem do piekła avici (narmé), piekła vajra, niekończącego się, bez odroczenia.

 

KARMICZNA RELACJA O KOŃSKIM OWSIE DLA BUDDY

Padmasambhava opisał jego uwagę jaką przywiązuje do karma jako dokładniejszą niż rozdrobnienie mąki, ponieważ prawa przyczyny i skutku żądzą wszystkimi istotami i wszystkimi istnieniami.

Nawet najsubtelniejsza karma może prowadzić do serii następstw, jak ilustruje następująca relacja o Shakyamuni Buddha.

Pewnego razu, Agnidatta, regionalny król w Kosala zaoferował zaopatrzenie w jedzenie i zakwaterowanie jako wsparcie dla odbywającego się w porze deszczowej trzymiesięcznego odosobnienia Pana Buddy i jego mnichów.

Kiedy Pan Budda przybył ze świtą pięciuset mnichów, król nie przyjął go w swoim pałacu w wyniku emocjonalnego rozproszenia mara, który sprawił, że zapomniał on całkowicie o zaproszeniu, odurzając jego umysł myślami pożądania przyjemności.

Ponieważ w tamtym czasie panował głód, mnisi nie byli w stanie uzyskać jedzenie z ich obchodów po jałmużnie w okolicy. Jedynym jedzeniem, jakie było osiągalne dla Pana Buddy i jego mnichów był pospolity owies przeznaczony na paszę dla koni zaoferowany przez koniuszego.

Przez trzy miesiące mnisi przetrwali na diecie pospolitego owsa, ale dla każdej porcji owsa, która została zaoferowana Shakyamuni Buddha, bogowie dodawali smaku i zmieniali kęs w zachwycający delikates, który był stosowny by serwować go Buddzie.  

Na końcu trzymiesięcznego odosobnienia, kiedy Pan Budda miał już wyjechać z tego regionu, mara w końcu opuścił zaczarowanego Agnidatta.

Natychmiastowo budząc się z jego uśpienia w iluzji, Agnidatta był dogłębnie wstrząśnięty, kiedy przypomniał sobie o wcześniejszym zaproszeniu Buddy. Szybko udał się do Shakyamuni Buddha by wyznać swoje wykroczenie i zwrócił się z prośbą do Pana Buddy by pozostał przez dodatkowe siedem dni, aby mógł zaoferować wielką ucztę Panu Buddzie i jego świcie przed ich odejściem.

Shakyamuni Buddha wyjawił wtedy, że w czasach Phussa Buddha, dwudziestego pierwszego z dwudziestu siedmiu Buddów, którzy go poprzedzali, żył brahman z liczbą pięciuset uczniów.

Będąc świadkiem okazałych ofiar poczynionych dla Phussa Buddha przez króla i lokalnych ludzi, ogarnęła go zazdrość i skomentował to w ten sposób, że ofiara końskiej paszy była wystarczająca dla Phussa Buddha.

Shakyamuni Buddha zakończył objawienie mówiąc: „W tamtym czasie, ja byłem tym brahmanem i pięćset mnichów tutaj było moimi pięciuset uczniami wtedy”.

 

NIEBEZPIECZEŃSTWA EPOKI DEGENERACJI

Rzadkość względów wykraczających poza czyjeś własne pragnienia w obecnym czasie jest cechą charakterystyczną kaliuga, epoki degeneracji (tsöden gyi dü). 

Padmasambhava opisał ludzi epoki degeneracji jako:

“Ich własnych oszustów, ich własnych godnych pożałowania doradców,
Twórców głupoty,

Łatwo zaczyna kłamać i zachowuje się jak idiota
Który nie posiada więcej rozsądku niż jak.”

Sakya Pandita opisał głupotę epoki degeneracji jako:

“Brak zrozumienia co jest szlachetne i nieszlachetne,
Niepamięć o dobru jakie ktoś otrzymał,
Brak wrażenia na widok wzniosłości przed ich nosem,
Są to idiosynkrazje głupiego.

Przemowa szlachetnego przynosi korzyść wszystkim,
Głupi nawet gdy jest przyjacielski wyrządzi krzywdę.
Szlachetny raduje się, gdy słyszy prawdę,
Głupiec raduje się znajdując innych głupców.”

Longchenpa głębiej objaśnił epokę degeneracji jako:

“Czasy, gdy mądry i szlachetny nie są poważani
Ale będący pod wpływem urojeń i ignorant są wyróżniani
Co jeszcze bardziej napawa ich ignorancje,
Prowadząc do nieuniknionego powodowania krzywdy innym i im samym.”

W odpowiedzi na niebezpieczeństwa epoki degeneracji, Patrul Rinpoche poczynił następującą proklamacje:

“Jestem w pełni świadomy karma
Ale nie jestem o niej przekonany.
Otrzymałem obszerne instrukcje o Dharma
Ale do tej pory zawiodłem w ich stosowaniu.
Błogosław mi i takim sprawcom jak ja
By nasz umysł mógł zmieszać się
Ze strumieniem Dharma.”

 

ZASIEWANIE KARMICZNYCH NASION

Hevajra Tantra opisała karma jako:

“Bezpośrednie osobiste doświadczenie zjawisk
Pochodzących z własnego postrzegania,
Dlatego więc samemu jest się od razuNiszczycielem,
Twórcą,
Królem
I panem własnego życia.”

Wszystkie nasze życia bez wyjątku ewoluują poprzez karma, doświadczają przy pomocy karma, niezliczone karmiczne działania mają miejsce każdej jednej minuty w ciągu dnia, mimo to rzadko kiedykolwiek jesteśmy świadomi tych działań ani implikacji wynikających z ich efektów.

Nasze błędne pojmowanie zjawisk wynikające z obecności ignorancji i ciemnoty nie jest w zgodzie z bezinteresowną naturą rzeczywistości, nie jesteśmy też świadomi karmicznych nasion jakie zasiewamy i ich ukrytego potencjału dojrzewania do pełnego owocu osobistej i kolektywnej karma w każdym ewoluującym procesie bycia i stawania się.

 

IGNORANCJA

Ignorancja (ma rigpa), pierwszy z dwunastu ogniw współzależnego powstawania, które obrazuje rozwój procesu samsara, dosłownie oznacza „niewiedzę” jak definiuje Vasubandhu w Komentarzu do Pochwa Abhidharma i jako„nieświadomość tego co istnieje” przez Dharmakirti.

Ignorancja jest dominującą przeszkodą dla duchowych poszukiwaczy na ścieżce drogi środka.

Istnieją pięćdziesiąt dwa poziomy szczególnych iluzji, które są związane z pięćdziesięcioma dwoma etapami praktyk bodhisattva, od najbardziej jaskrawych do najsłabiej zauważalnych, prowadzących do ostatecznego osiągnięcia stanu buddha kiedy mara, uosobienie fundamentalnego życiowego zła, ostatnia najgłębsza, subtelna, pierwotna ignorancja jest całkowicie, bezwzględnie usunięta.  

 

OPIS SEDNA IGNORANCJI

Opis sedna ignorancji przez Mipham Rinpoche podsumowuje ją następująco:

  • Brak świadomości by dostrzec naturę zjawisk uwarunkowanych.
  • Niezważanie na przyczynę i skutek swoich karmicznych działań.
  • Niezważanie na szlachetne cechy Buddha, Dharma i Sangha.
  • Niezważanie na cztery prawdy o powstawaniu i zakończeniu cierpienia jak dostrzegają to arya, szlachetne istoty (pakpa).

 

IGNORANCJA Z PERSPEKTYWA DZOGCHEN

Z perspektywy dzogczen, proces istnienia i powstawania ignorancji opisany przez Vimalamitra rozpoczyna się od ignorowania pojedynczej natury jedności (gyu daknyi chikpü marigpa), który jest przyczyną powstania dualistycznej ściśle przylegającej wewnętrznej współ-powstającej ignorancji (lhenchik kyepé marigpa), a z której ignorancja nadawania etykietek (küntu takpé marigpa) czerpie swoje istnienie jako iluzja doświadczana wewnętrznie i projektowana na zewnątrz.

 

CIEMNOTA

Ciemnota, której są cztery kategorie, początkowo jest powodowana przez nieświadomość umysłu w rozpoznaniu jego własnej natury. To prowadzi do wyłonienia się sześciu źródłowych destrukcyjnych dolegliwości, które obejmująignorancje (ma rigpa), przywiązanie (döchak), złość (kong tro), arogancje (nga gyal), zwątpienie (tétsom) i błędne poglądy (tawa nyönmong chen).

Te źródłowe dolegliwości stanowią żyzny grunt, z którego 84 000 typów mentalnych ułomności wyrasta do istnienia.

 

CZTERY RODZAJE CIEMNOT

Są cztery rodzaje ciemnote:

  1. Karminczne ciemnoty (lé kyi drip pa) – przyczyny stojące za negatywnymi działaniami i złamanie ślubów, które hamują nasze doczesne spełnienie w wyższych rzeczywistościach i powstrzymują nasze wyzwolenie z samsara.
  1. Emocjonalne ciemnoty (nyön drip pa) – to potoki ustawicznych myśli wiążących się z sześcioma źródłowymi dolegliwościami destrukcyjnymi w obecności braku zasad moralnych, hamują podjęcie przez nas sześciu transcendentalnych doskonałości.
  1. Pojęciowe ciemnoty (shejé drip pa) – to myśli dotyczące trzech pojęciowych sfer podmiotu, przedmiotudziałania, które hamują nasze osiągniecie stanu buddha.
  1. Nawykowe ciemnoty (bakchak kyi drip pa) – są one objaśnione w sutra jako nadzwyczaj subtelne poznawcze pozostałości pojęciowych ciemnot nieróżniące się od niknącej pozostałości zapachu utrzymującej się w pustej butelce po perfumach. W tantra, nawykowe ciemnoty dyktują postępujące doświadczanie wewnętrznego rozpadupodczas przejściowego stanu bardo pomiędzy śmiercią i ponownym narodzeniem. Obecność tych ciemnot powstrzymuje nasze osiągnięcie kompletnej wszechwiedzy.

Podświadoma skłonność istot czujących będących pod wpływem samsara posiada niezamierzoną tendencję do podążania za napędzającymi impulsami ignorancji i ciemnoty, w sposób nieunikniony wytwarzając więcej niepokojących emocji, więcej karmicznych przewinień i więcej niepotrzebnych przeszkód, obracając się bez końca wokół ośmiu przyziemnych trosk polegających na  lubieniu i nielubieniu.

Nasze nawykowe bytowanie w rozterce opartej na nadziei i strachu nie są niczym więcej niż przywiązaniem i niechęcią w przebraniu, przyczyny transmigrowania istot czujących bez końca w samsara.

 

PŁONNOŚĆ BYCIA ROZPROSZONYM W EPOCE DEGENERACJI

Aby rozwiązać odwieczny dylemat, Patrul Rinpoche zwrócił naszą uwagę na płonność bycia rozproszonym w tej epoce degeneracji:

“Zaczarowany, zauroczony i zwiedziony
Przez postaci zjawisk,
Twój umysł wiruje wokół bezużytecznych przedsięwzięć,
Które pragniesz zrealizować, ale nigdy nie masz czasu ukończyć.
Trzymając się tych obiektów odwracających twoją uwagę
Tylko dodatkowo obciążasz twój umysł.
Przestań być głupcem choć raz,
I po prostu przebywaj w bezruchu pozostawania w spokoju”.

Przebywanie w bezruchu umysłu jest pierwszym krokiem do dojrzałości umysłu na ścieżce ku wyzwoleniu z samsara.

Taka podróż przyczyni się do napotkania rozmaitości przeszkód, szczególnie tych wynikających z destrukcyjnych emocji, takich jak pożądanie, złość, frustracja, zarozumiałość i zazdrość, które są gotowe by bez wahania pokrzyżować twoje plany na każdym kroku.

Chęć bezpiecznego przybycia do twojego celu podróży będącego kompletnym oświeceniem wymaga godnej zaufania asysty duchowego guru, który posiada oświecone zrozumienie by jasno wiedzieć co należy zrobić a co należy porzucić.

Tylko kiedy przyswoilibyśmy czyste postrzeganie oświeconego guru, które nie wyraża ułudy, stalibyśmy się świadomi konsekwencji nawet najdrobniejszego działania, które wcześniej umknęło naszej uwadze.

Bez obecności destrukcyjnych emocji jako punktu odniesienia w życiu, obudzi się niewymuszony potencjał naszego umysłu i obroni nas przed zagrożeniem ignorancji i ciemnoty.

Ciąg dalszy nastąpi...