Obecna epoka naszego świata jest znana jako Pomyślny Eon (kalpa zangpo’i) zgodnie z Bhadrakalpika Sutra (kalpa zangpo’i do). Podczas Pomyślnego Eonu, tysiąc Buddów, z których Shakyamuni Budda (Sangye Shakya Thubpa) jest czwartym, pojawi się na naszym świecie.

Każdy Budda będzie emanował się jednocześnie w formie najznakomitszego nirmanakaya (chokki tulku) w każdym z biliona światów saha (mije jikten) w południowym kontynencie Jambudvipa (Dzambuling) by wykonać dwanaście wielkich czynów (dzepa chunyi) należących do Tathagata.

Chwała Buddzie (Thup Töed), modlitwa, która składa hołd tym dwunastu wielkim czynom była recytowana przez Jego Świątobliwość Penor Rinpoche i innych Wysokich Lama w Świątyni Mahabodhi każdego ranka podczas corocznego Nyingma Monlam Chenpo w Bodhgaya w Indiach. Jest to również modlitwa stosowana przez uczniów Pathgate w ich codziennej praktyce. Krótki opis dwunastu wielkich czynów jest następujący:

1. Przeniesienie z Tushita (ganden kyiné né phowa).

Ten-który-miał-stać-się-buddą wyłożył swoje ostatnie nauczanie niezliczonym bodhisattva w ich wewnętrznym sanktuarium Nieba Tushita (ganden) Radosna czysta rzeczywistość; intronizował swojego następcę Maitreya na następnego Buddę, następnie zstąpił do Jambudvipa.

2. Wejście do łona (lhumsu zhukpa).

Pod postacią białego słonia z sześcioma kłami, bodhisattva mahasattva wszedł w łono Królowej Mayadevi (gyutrul ma), jedna i jedyna desygnowana matka wszystkich Buddów, która pojawi się w czasie Sprzyjającego Eonu.

3. Narodzenie się (ku tampa).

W dziesiątym miesiącu ciąży, Królowa Mayadevi wyruszyła w podróż do domu jej rodziców by tam urodzić. Kiedy królowa i jej świta przybyli do gaju Lumbini, Królowa Mayadevi wybrała się na spacer po ogrodzie. Prawie natychmiast poczuła, że narodziny jej dziecka zaraz nastąpią. Stanęła pod drzewem figowym i wsparła się chwytając za zwisającą gałąź. Bodhisattva mahasattva wyłonił się bez trudu z prawego boku jej ciała będąc powitanym przez Indra (wangpo) Pana Trzydziestu Trzech Niebios (sumchu tsasum) i Brahma (tsangpa) Pana Niebios Czystej Formy (tsangri), który owinął nowonarodzonego w boski jedwab i umieścił go na dużym lotosie, gdzie stanął on bez wsparcia.

Niezliczeniu Królowie naga (lü gyalpo), pojawili się na niebie powyżej i popłynęły z góry dwa strumienie wody, jeden chłodny a jeden ciepły by delikatnie obmyć ciało tego-który-ma-stać-się-buddą, który spojrzał w czterech kierunkach zanim zrobił siedem kroków w każdym z nich, co oznaczało niezgłębiony ogrom zasobu zasług i mądrości, które zakumulował od niepamiętnych eonów praktyk dobroci pełnej miłości (jampa), współczucia (nyingjé), altruistycznej radości (gawa) i równowagi umysłu (tangnyom) – cztery niezmierności (tsémé shyi).

Z każdym krokiem tam, gdzie postawił stopę, lotus wyrastał z ziemi. Prawym palcem wskazującym wskazał w niebo a lewym w ziemię, i oznajmił czystym głosem: „Pomiędzy niebem i ziemią, ja jestem najwyższy, bo to są moje ostatnie narodziny”.

Król Suddhodana (Gyalpo Zetsang Ma) nowonarodzonemu nadał imię Siddhartha (Dondrup), co znaczy ten, który jest skutecznie spełniony by wypełnić przeznaczenie jego wyboru.

4. Stanie się zręcznym we wszystkich sztukach i dyscyplinach (tsünmo'i khorgyé rolwa).

Od młodego wieku, Siddhartha wyróżniał się sprawnością lwa wśród ludzi, osiągnął mistrzostwo w obszernym zakresie doczesnych dyscyplin, niezrównane przez nikogo z młodzieży Sakya i przewyższył nawet swoich nauczycieli. Jego zdolności atletyczny były niedoścignione podczas igrzysk odbywających się w Aṅga i Magadha.

5. Cieszenie się towarzystwem żon (tsünmo'i khorgyé rolwa).

Postępując zgodnie z doczesnymi zwyczajami tamtych czasów, Siddhartha w wieku 16 lat, na żądanie jego ojca, poślubił Księżniczkę Yashodhara (Trak Dzinma) i przejął władzę w królestwie w wieku dwudziestu dziewięciu lat. Prowadził życie książęcych przyjemności w pałacu Kapilavastu, w otoczeniu świty młodych pięknych małżonek i dworek przysłanych przez jego ojca Króla Suddhodana, mimo tego uniknął popełnienia nawet najmniejszej nieprawości.

6. Wyrzeczenie się życia rodzinnego by stać się wyświęconym (rabtu chungwa). 

Siddhartha poczynił cztery oddzielne wyprawy poza pałac, za każdym razem w kierunku jednej z głównych stron świata. Za pierwszym razem zobaczył starego człowieka. Za drugim razem chorego człowieka. Za trzecim razem trupa a za czwartym ascetyka. Rozpoznając pierwsze trzy napotkania jako nieuniknione cierpienia zwykłego życia a czwarte jako drogę, która może prowadzić do rozwiązania tego problemu, wyrzekł się życia rodzinnego, opuścił królestwo swojego ojca w środku nocy i obciął swoje włosy przed Visuddha Stupa. 

7. Praktykowanie wyrzeczeń (kawa chepa).

Przez sześć lat, Siddhartha prowadził życie cielesnej pokuty nad brzegami rzeki Nairanjana wraz z pięcioma innymi ascetami, wszyscy z nich byli członkami królewskiej rodziny wysłanymi przez jego ojca. Wtedy uświadomił sobie, że najwyższa transcendentalna mądrość nie może zostać osiągnięta przez praktykowanie wyrzeczenia ani przez zbytnie dogadzanie sobie.

8. Dostąpienie serca istoty przebudzenia (changchub nyingpo shekpa).

Siddhartha udał się do Bodhgaya, usiadł na kupce trawy kusha, przyjął nieporuszoną postawę vajra i wszedł w stan medytacji samadhi (tingédzin) w poszukiwaniu oświecenia tak jak poprzedni Buddowie uczynili dokładnie w tym miejscu, oś świata – kosmiczny punkt połączenia pomiędzy niebem a ziemią, przez który energia może przepływać i rozprzestrzeniać się pomiędzy wyższymi i niższymi rzeczywistościami.

9. Przezwyciężenie Mara (dü tulwa).

Mara Papiyan, Pan Iluzji, karmiczne uosobienie śmierci, ponownych narodzin i pożądania oraz przywódca mara, zaniepokoił się zbliżającym się przebudzeniem Siddhartha. Próbował przeszkodzić bodhisattva mahasattva w jego dążeniu angażując jego trzy córki Tanha (sepa: żądza), Arati (kong tro: niezadowolenie), Raga (döchak: zachłanność) w ich najbardziej ponętnej, uwodzicielskiej formie by rozproszyć Siddhartha ale bez skutku.

Mara Papiyan nastepnie pojawił się w formie monarchy wszechświata Chakravartin (khorlö gyurwé gyalpo) jadącego na swoim słoniu Girimekhals, w otoczeniu armii demonów, przypuszczających falę za falą ataków na Siddhartha. Pierwsze nadeszło czołowe natarcie trąby powietrznej, ale bodhisattva mahasattva pozostał niewzruszony. Następnie nadeszła nawałnica z zamiarem zatopienia Siddhartha, ale ani jedna kropla deszczu nie spadła na jego ciało. Po tym następowały deszcz skał, deszcz strzał, które wszystkie zmieniały się w boskie kwiaty z nieba.

Wtedy Mara Papiyan zażądał by Siddhartha ustąpił z siedzenia vajra dla niego, ponieważ na vajrasana (dorjeden) nie powinien zasiadać śmiertelnik. Prawa ręka Siddhartha sięgnęła w dół i dotknęła ziemi by wezwać ziemię by stała się jego świadkiem. Ziemia zatrząsała się sześć razy, Mae Thorani, matka ziemia pojawiła się i potwierdziła święte prawo bodhisattva mahasattva do vajrasana. Gdy wycisnęła swoje długie włosy, strumień wody wypłynął z eonów zasług zakumulowanych przez bodhisattva mahasattva, opadając kaskadami do ziemi tworząc potok, który zmiótł armię demonów. Mara został całkowicie pokonany i zbiegł.

10. Osiągnięcie doskonałego oświecenia (ngönpar dzokpar sanggyepa).

W wieku trzydziestu pięciu lat, piętnastego dnia czwartego miesiąca, kiedy noc przechodziła w trzeci obchód, bodhisattva mahasattva pozostał w stanie najwyższego samadhi, będąc świadkiem symultanicznego odtworzenia wszystkich jego poprzednich żyć i nieustannych ponownych narodzin niezliczonych istot żyjących w minionych dziewięćdziesięciu jeden eonach i wcześniej. Był w pełni przebudzony na prawdziwą naturę rzeczywistości i osiemdziesięciu czterech tysięcy umiejętnych sposobów, jakie mógł zastosować by wyzwolić istoty czujące z więzów samsara (khorwa). Kiedy na niebie pojawiły się poranne gwiazdy, osiągnął doskonałe oświecenie.

11. Obracanie kołem dharma (chökyi khorlo korwa).

Po tym jak stał się w pełni oświecony, Shakyamuni Budda pozostał siedząc pod drzewem bodhi przez następne dwadzieścia jeden dni, w tym czasie dogłębnie omówił ostateczną rzeczywistość świata dla niezliczonych bodhisattva, którzy osiągnęli spełnienie pierwszego bhumi i więcej. To nauczanie znane jako Avataṃsaka Sutra (do phalpo cha) zostało wyłożone przez Shakyamuni Budda w emanacji Vairochana (Nampar Nangdzé) i przeprowadzone w całości podczas medytacyjnego stanu samadhi.

Przez następne cztery tygodnie, Shakyamuni Budda pozostał w cichej kontemplacji aż Indra i Brahma zwrócili się do niego z błaganiem by wypełnił pięćset oryginalnych ślubów złożonych przez niego przez niezliczone eony by był światłem prowadzącym ku wyzwoleniu dla istot czujących z samsara i zaapelowali do Buddy, że to był właśnie ten czas by podzielić się jego nauczaniem z żyjącymi istotami tego świata. To rozpoczęło czterdzieści pięć lat nauczań Buddy.  

Pierwsze obrócenie kołem dharma miało miejsce w Sarnim Parku w Sarnath w Varanasi, gdzie Budda nauczał Czterech Szlachetnych Prawd (pakpé denpa shyi): prawda cierpienia (dukngal kyi denpa); prawda o źródle cierpienia (künjungwai denpa); prawda zaprzestania (gokpai denpa); i prawda ścieżki (lamkyi denpa). Wyświeconych zostało pięciu ascetów, którzy byli jego towarzyszami przez sześć lat.

W drugim obruceniu, Budda nauczał Doskonałość Transcendentalnej Mądrości, Prajaparamita (sherab kyi parol tu chinpa) niezliczonych bodhisattva na Górze Szczytu Sępiego w Rajagriha.

Trzecie obrócenie zostało wyłożone w Vaishali i innych lokalizacjach gdzie Budda wyjawiał, że wszystkie różne yana (tekpa) nauczane przez lata, były częścią jednego wewnętrznie połączonego wehikułu, i że natura buddy (tenzhin shekpai nyingpo), którą posiadają wszystkie istoty, dzieli ten sam grunt (shyi), którego istotą (ngowo) jest przedwieczna czystość pustki (tongpa nyi), jego naturą (rangshyin) spontanicznie obecna światłość (lhundrup ösal), a jego energią współczucie (thukjé), są jedyną bezwarunkową absolutną jednością dharmakaya (chö ku), prawdziwego ciała ostatecznej rzeczywistości (don dam bdenpa), w którym żadna pojęciowa ciemnota lub iluzja nigdy nie były obecne.  

12. Przejście w parinirvana (nya ngen lé depa).

W swoim osiemdziesiątym roku życia, Shakyamuni Budda i Ananda (Küngawo) jego osobisty usługujący poszli do Kaplicy Capala. Budda objawił, że Tathagata posiada nadzwyczajną moc by pozostać przez pełen okres trwania eonu lub do jego końca, jeśli tego zapragnie. Ta propozycja została powtórzona trzy razy przez Buddę, ale nie wywołało to odpowiedzi Ananda, który później wyznał przed pięciuset arhat (drachompa) na pierwszym zgromadzeniu Rady Rajagriha, że nie był w stanie zwrócić się z prośbą do Buddy by pozostał, ponieważ był pod wpływem zaklęcia Mara Papiyan w tym czasie.   

Mara Papiyan następnie pojawił się i zachęcał Buddę by zrzekł się swojego życia bezzwłocznie dla nirvana. Poważany Przez Świat uspokoił Mara, mówiąc, że nie było potrzeby by się obawiać, ponieważ będzie odchodził za trzy miesiące. Ziemia zatrząsała się słysząc te słowa a Ananda był wyraźnie wstrząśnięty i zaprotestował. Budda odpowiedział Ananda, że gdyby złożył swoją obiekcję wcześniej i poprosił go by został, on pozostałby przez cały eon lub do jego końca.  

Trzy miesiące później, Budda i jego świta mnichów przybyła do gaju drzew sala w Kushinagar. Subhadra, 120-letni miejscowy Brahmin poprosił Buddę by pozwolił mu na dołączenie do wyświęconej sangha. Był on ostatnim mnichem wyświęconym przez Buddę. Niedługo po zostaniu wyświęconym, Subhadra usadowił się na pobliskim miejscu, wszedł w głęboką medytację, szybko osiągnął stan arhat i niebawem wszedł do parinirvana.   

15 dnia czwartego miesiąca, łoże otoczone dwoma parami nadzwyczaj wysokimi drzewami sala zostało przygotowane dla Poważanego Przez Świat. Shakyamuni Budda położył się na swojej prawej stronie w pozycji lwa, z głową skierowaną na północ a twarzą ku zachodowi, jedna stopa na drugiej. Drzewa wystrzeliły kwiatami poza porą kwitnięcia i żółte płatki opadały na Tathagata.

Shakyamuni Budda przemówił po raz ostatni do jego mnichów: “Wszystkie rzeczy składające się ze składników, są przedmiotem rozkładu. Pozwólcie by cierpienie zdopingowało was do praktyki. Pozwólcie by dyscyplina Dharma była waszym mistrzem, który was prowadzi. Nie ustawajcie w dążeniu zawsze z gorliwością”. 

Wtedy Budda przeszedł w maniparinirvana – pozbawioną zmartwień sferę spontanicznie spełniającego czystego światła.

Przez siedem dni, składane były hołdy i ofiary przez ludzi, nie-istoty, bogów i bóstwa z dziesięciu kierunków. Święte ciało (kundung) Buddy znajdujące się w trumnie ozdobionej kwiatami i kadzidłami zostało umieszczone na stosie wonnego drzewa i pachnącego oleju do kremacji. Kilkakrotne próby podpalenia stosu były bezskuteczne. Wtedy zostało wyjawione przez ucznia, który posiadał nadprzyrodzoną zdolności poznaniq (ngönshé) jasnowidzenia, że powodem było to, że Mahakashyapa (Ösung Chenpo), najstarszy rangą uczeń i jego pięciuset uczniów byli nadal w drodze na ceremonie. Jak tylko Mahakashyapa przybył i po złożeniu przez niego pokłonu przed trumną, stos natychmiast sam stanął w płomieniach.

Relikwie z kremacji zostały podzielone na osiem części i zostały rozdystrybuowane by umieścić je w relikwiarzu ośmiu stupa (chöten) reprezentujących osiem ważnych wydarzeń w życiu Shakyamuni Buddy.  

Tak kończy się krótki opis dwunastu wielkich czynów Buddy.