Buddhavacana, Świat Budda (ka) jest kompletnym, obejmującym całe życie przekazem ustnym Shakyamuni Budda (Sangyé Shakya Thubpa) jak był recytowany przez jego osobistego członka świty Ananda (Küngawo) rok po parinirvana Buddy, na pierwszym zgromadzeniu Rady Rajagriha – zgromadzenie pięciuset arhats (drachompa), na którego czele stał Mahakashyapa (Ösung Chenpo), w celu zachowania nauczania niezmienionym. Każda recytacja zaczynała się od słów: To usłyszałem (diké dak gi töpa dü chik na) – są to słowa jak zostały wypowiedziane przez Pana Buddę. Recytacje dzielą się na Vinaya (dulwa), Sutra (do) i Abhidharma (chö ngönpa), razem znane jako Tripiṭaka (denö sum) trzy koszyki. Razem te zbiory nauczań zapewniają ścieżkę wyzwolenia (tharpa), realizacji (changchup) i wszechwiedzy (namkhyen).

Vinaya oferuje instrukcje jak rozwinąć czystą dyscyplinę postępowania (tsultrim kyi labpa) poprzez unikanie negatywnych działań i przyswajania pozytywnych działań.

Sutra jest zbiorem spuścizny Buddy o tym jak pielęgnować niezłomną wiarę (yiché pé dépa) i medytację samadhi (tingédzin) zgodnie z absolutną prawdą (döndam denpa) jak została wypowiedziana przez Buddę w odpowiedzi na pytania i prośby wiernych.

Abhidharma prezentuje kompletną klasyfikacje wszystkich tematów w sutra od momentu prajnaparamita (sherab kyi pharol tu chinpa), transcendentalna mądrość bezpośredniej realizacji nie-pojęciowej jedności wszystkich zjawisk, która prowadzi do oryginalnej natury jnana (yeshe), niewytworzonej pierwotnej mądrości nietrwania nirvana (mi nepé nyangdé), która ujawnia się jako trzy oświecone ciała Buddów Dharmakaya (chö ku) Ciało Prawdy;Sambhogakaya (longku) Ciało Radości; Nirmanakaya (tulku) Ciało Emanacji.

Abhidharma oferuje wyczerpujący opis wszechświata i jego nieskończonej ilości światów. Każdy świat ma w swoim centrum Górę Meru (ri rab) i cztery kontynenty (ling shyi). Tysiąc tysięcy takich światów równa się tysiąc krotności kosmicznych porządków świata. Tysiąc takich stanowi dwie tysiąc krotności kosmicznych porządków świata. Kolejny tysiąc takich dwóch tysiąc krotności kosmicznych porządków świata daje trichiliocosm (tongsum kyi jikten kham) – wszechświat złożony z biliona światów saha (mi jé jik ten), którym przewodzi jeden Budda, który naradza się na świecie by wykonać dwanaście czynów (dzepa chunyi) najwyższej nirmanakaya (chokki tulku) jak zostało zademonstrowane przez Shakyamuni Budda – czwartego z tysiąca Buddów, którzy mają się pojawić w tej obecnej wielkiej kalpa (kalchen) Pomyślnego Eonu (kalpa zangpo'i). Wielka kalpa to czas, który zachodzi pomiędzy stworzeniem i ponownym powstaniem wszechświata, który przechodzi przez cztery etapy – formowanie (chakpai kalpa), trwanie (nepai kalpa), destrukcja (chikpai kalpa) i pustka (tongpai kalpa).

Bhadrakalpika Sutra (kalpa zangpo'i do), nauczanie wyłożone przez Shakyamuni Budda w Vaishali (yangpachen) na prośbę Pramunditaraja (mahokga gyalpo), wyjaśnia, że kiedy świat na końcu poprzedniej kalpa był zalany wielką powodzią, tysiąc złotych kwiatów lotosu wynurzyło się z powodzi, co zostało postrzeżone przez niebiańskie istoty (deva) jako pomyślne zwiastowanie nadejścia tysiąca Buddów mających pojawić się w nadchodzącej kalpa. W tej przemowie, Shakyamuni Budda poczynił przepowiednie (vyakarana) tysiąca Bodhisattva (chang chub sempa), którzy staną się Buddami w tym Pomyślnym Eonie. Powiedziane jest, że tylko po tym jak bodhisattva osiągnął spełnienie ósmego bhumi (miyowa), zostanie on potwierdzony jako nadchodzący Budda przez w pełni spełnionego Buddę, nie odmiennie od przepowiedni poczynionej przez Dipankara Budda (marmé dzé) proklamującej Shakyamuni Budda jako nadchodzącego Buddę w Sutra Sześciu Paramita (parol tu chinpa druk do).

W Sutra Sześciu Paramita, znajduje się opis przepowiedni Dipankara Budda o oświeceniu Shakyamuni Budda, jak Shakyamuni Budda opowiedział Shariputra (sha ri bu).

Dziewięćdziesiąt jeden wielkich kalpa przed obecnym eonem, Sumedha, młody Brahmin z Dipavati udał się w góry by stać się ascetą pod przewodnictwem rishi (trangsong), nauczyciela Veda, by poświęcić się pradawnym naukom o tym jak kultywować prawe postępowanie mędrca, sztukę długowieczności i mistyczne ponadziemskie poznanie (ngönshé)  w pracy z elementami natury. Aspirując do osiągnięcia stanu ponad śmiercią, wyrzekł się całego przywiązania do przyziemnych obaw i poświęcił się zupełnie swojej praktyce. Z cichym postanowieniem jednopunktowej koncentracji, stał się mistrzem Rigveda (ngéjö kyi rikché) o Vedycznych hymnach wysławiających; Samaveda (chöjin kyi rikché) o Vedycznych wersach pieśni; Yajurveda (nyentsik ki rikché) o recytacji mantra w rytuałach; i Atharvaveda (si sung ki rikché) o wszystkich aspektach wiedzy w codziennym życiu.

Osiągając doskonałość w swojej praktyce Vedyjskiej, jego nauczyciel doradził Sumedha, że nadszedł dla niego czas by zaoferował swoją służbę światu. Zachęcony w ten sposób, Sumedha pożegnał swojego nauczyciela i opuścił góry. W swojej podróży przez okoliczną krainę, napotkał pięćset Brahminów zebranych na otwartą sesję pytań i odpowiedzi na temat Vedycznych praktyk. Nagroda pięciuset srebrnych monet i młoda panna do poślubienia zostanie wręczona każdemu kto zaoferuje najlepsze objaśnienie tego dnia. Sumedha zauważył, że zakres ich ustnej wymiany był ograniczony do przyziemnych tematów unikania cierpienia przyszłych ponownych narodzin w niższych rzeczywistościach i uzyskiwania szczęśliwych ponownych narodzin jako człowiek lub jako bóg, zamiast osiągania stanu wykraczającego poza śmierć i samsara (khorwa).

Sumedha zapytał czy on też będzie dopuszczony do wzięcia udziału, jako że on też był potomkiem Brahmina. Za ich zgodą, Sumedha zajął miejsce na podium i rozpoczął objaśniać pytania zadawane przez zebranych. Jego dyskurs był tak głęboki i wyczerpujący, że wszyscy Brahminowie zgodnie uznali Sumedha za wystarczająco, a nawet więcej niż wykwalifikowanego by ich uczyć. Z zadowoleniem wynagrodzili Sumedha pięciuset srebrnymi monetami, ale mieli wątpliwości co do zaoferowania mu młodej panny do poślubienia, ponieważ Sumedha nie był rdzennym mieszkańcem ich ziemi i małżeństwo rdzennych mieszkańców dwóch różnych państw było postrzegane jako nieodpowiednie w ich oczach. Zdecydowali zaoferować więcej pieniędzy w zamian za dziewczynę. Jednak Sumedha odmówił przyjęcia ich gestu w ramach nagrody i wyjaśnił im, że ten który, naprawdę jest uczonym, polega na osiąganiu cnoty jako ich źródła wsparcia. Przedmiotem jego poszukiwań życiowych jest podążanie ścieżką cnoty bez przyziemnego przywiązania, tak aby drogocenne dziedzictwo mędrca i bóstwa mogło być propagowane i przekazane światu. Używanie materialnej nagrody jako sposobu promowania uczenia się tylko by zatorowało prawdziwą ścieżkę cnoty, zniszczyło by jej korzenie autentyczności i obdarzyło niczym co ma prawdziwą wartość dla przyszłych pokoleń. Słysząc to, Brahminowie poczuli zakłopotanie i wstyd.

Sumitta młoda panna, która była świadkiem całego przebiegu wydarzeń była tak zaskoczona przez szlachetność Sumedha, że odebrała go jako mężczyznę, który jest warty tego by stać się jej mężem. Zanim zebrała swoje rzeczy z zamiarem podążania za Sumedha, jego już dawno nie było. Sumitta szybko wyruszyła za nim z nadzieją, że go dogoni, ale młodego Brahmina nigdzie nie dało się znaleźć. Wiele dni później, kiedy doszła do obrzeży Dipavati, stolicy Dipamakara, miała już pęcherze na stopach i była mocno wyczerpana. Kiedy odpoczywała na poboczu drogi, jej budzący litość stan został dostrzeżony przez Króla Arcimat, który był na przejażdżce poza miastem. Zwrócił się do niej by zapytać skąd pochodzi i w jaki sposób znalazła się w tym kraju. Sumitta wyjaśniła królowi łańcuch zdarzeń, które spowodowały, że się tam znalazła. Król Arcimat był wzruszony jej determinacją i zaprosił ją by powróciła z nim by zamieszkać w pałacu jako jego zaadoptowana córka. Sumitta powiedziała, że zgadza się na tą propozycję pod warunkiem, że będzie mogła zaoferować w zamian jej służbę. Król zasugerował, że mogłaby zbierać świeże kwiaty do codziennego przystrajania pałacu. Tak oto osiągnęli porozumienie, Sumitta towarzyszyła Królowi Arcimat w powrocie do stolicy.   

Sumedha również był w drodze do Dipavati, ponieważ zasłyszał, że Dipankara Budda miał odwiedzić rodzinne miasto. Zbliżając się do stolicy, przypadkowo natrafił na Sumitta podczas jej codziennej rundy zbierania świeżych kwiatów do pałacu. W jej ręku było siedem niebieskich kwiatów lotosu, które wyglądały tak wykwintnie, że Sumedha zapragnął zaoferować je Buddzie i poprosił Sumitta by rozważyła by podzielić się nim tymi kwiatami lotosu. Sumitta była niezmiernie uradowana ostatecznym spotkaniem z Sumedha i ochoczo dała mu pięć kwiatów lotosu.

W przygotowaniu na wizytę Buddy, obywatele Dipavati pod przywództwem Królowej Sudipa, byli zajęci przystrajaniem miasta i odbudową drogi prowadzącej do miasta, aby Budda i jego świta mogli stąpać po niej bez trudności. Sumedha zwrócił się do nich i zaoferował swoją pomoc. Dano mu odcinek błotnistej ścieżki, którą trzeba było wyłożyć kamieniami. Pomimo tego, że posiadał mistyczne zdolności by użyć mocy ponadziemskiego poznania by ukończyć pracę szybko, wybrał jego własną fizyczna pracę by oddać cześć wizycie Buddy. Ale zanim udało mus się wykonać zadanie, Tathagata z jego świtą byli już w odległości kilku stup od niego. By zapobiec ubrudzeniu stup Buddy na nieukończonej ścieżce, która była po części błotnista, Sumedha pokłonił się przed Poważanym Przez Świat, używając jego ciała i okrycia by utworzyć ludzką nawierzchnię dla Buddy do przejścia po niej, rzucając w ofierze kwiaty niebieskiego lotosu w kierunku Buddy. Ku zadziwieniu wszystkich, wszystkie pięć kwiatów lotosu zawisły w powietrzu, jak gdyby były tam posadzone.

Uświęcony przez atmosferę pełną współczucia Buddy, Sumedha umocnił swój umysł w mocnym postanowieniu, że on także osiągnie Stan Buddy dla dobra wszystkich istot czujących. Dipankara Budda stanął przed Sumedha i oświadczył: “Ten młody Brahmin, gdy minie dziewięćdziesięt jeden wielkich kalpa, osiągnie spełnienie Stanu Buddy. Będziesz znany jako Shakyamuni Budda. Urodzisz się z trzydziestoma dwoma głównymi cechami osobowości i osiemdziesięcioma pomniejszymi oznakami czystego działania, z światłem z twojego ciała o zasięgu długości jednej ręki. Staniesz się Tathagata Sahalokadhatu (mijé jikten), lekkomyślnego świata Saha, który będzie wymagał wielkich zasobów cierpliwości i wyrozumiałości by go ujarzmić, ponieważ tam istoty czujące nie żywią strachu przed negatywnymi konsekwencjami pożądania, złości i ignorancji. Ty będziesz deszczem błogosławieństw w odpowiednim czasie, który wyzwoli niezliczone istoty czujące. Narodzisz się w Kapilavastu, królewskim potomkiem rodu Gautama. Imię twojego ojca Suddhodana; imię twojej matki Maya; imię twojej żony Yashodhara; imię twojego syna Rahula; imię twojego głównego ucznia Ananda”.   

Na otrzymanie przepowiedni o jego przyszłym Stanie Buddy, Sumedha przy użyciu swojej zdolności ponadziemskiego poznania wyskoczył siedemnaście metrów w powietrze, a następnie opadł z rozpuszczonymi swoimi długimi włosami pokrywając błotnistą powierzchnię drogi, aby mogły po nich przejść stopy Buddy. Po przejściu przez tą ludzką nawierzchnię, Budda obrócił się i obwieścił: „Nikt z was nie powinien stąpać po ziemi, która była pokryta włosami przyszłego Buddy, ponieważ ta ziemia została uświęcona na całą wieczność”.

Budda Shakyamuni zakończył tą historię mówiąc do Shariputra: „W tamtym czasie, ja byłem Sumedha a Yashodhara była Sumitta”.