Pożegnanie Fundacji Tybet

Fundacja Tybet została założona jako zarejestrowana Instytucja Dobroczynna w 1985 roku. Celami Fundacji były promocja kultury, religii i tybetańskiego stylu życia, zmniejszenie ubóstwa wśród osób tybetańskiego pochodzenia, podniesienie poziomu edukacji i opieki zdrowotnej w społecznościach tybetańskich.

Trzydzieści pięć lat temu, tybetańskie osady w Indiach były duże, społeczności były ubogie i pracowały głównie na roli. Prawie nikt nie był zatrudniony poza rolnictwem. Zapotrzebowanie na nowe szkoły było wysokie. W przeciwieństwie, obecnie wiele szkół zostało zamkniętych z powodu braku uczniów. Dawniej nie słyszano o domach spokojnej starości w tybetańskich osadach, podczas gdy obecnie wiele społeczności je posiada. Dzisiaj sytuacja Tybetańczyków znacznie się zmieniła. Są wyedukowani a wielu wyjechało na zachód, natomiast inni są zatrudnieni w miastach.

W latach 80, edukacja i opieka zdrowotna nie były łatwo dostępne a bieda była powszechna. Pożywienie i warunki życiowe były bardzo podstawowe a narzędzia rolnicze były prymitywne. Fundacja Tybet pomagała rodzinom koczowniczym w rejonach Yushu i Kandze od 1996 roku, dostarczając im jaki w ramach projektu „Jak dla Życia”.

Obecnie istnieją setki szkół nawet w rolniczych rejonach Tybetu. Piśmienność wśród dzieci jest wysoka a wielu Tybetańczyków pracuje w pełnym wachlarzu zawodów w ich lokalnej okolicy. Tybetańscy rolnicy używają dzisiaj nowoczesne maszyny rolnicze, większość domów ma elektryczność, wiele osób posiada samochody i wysyła dzieci na studia w Chinach a nawet do obcych krajów.

Jednym z programów Fundacji był „Buddyzm w Mongolii”. Mongolia jest krajem bez dostępu do morza usytuowanym pomiędzy Rosją od północy i Chinami od południa. Od XVI do początków XX wieku Tybetański Buddyzm zaczął rozprzestrzeniać się w Mongolii. Kiedy Dynastia Qing upadła w 1911 roku, Mongolia mocno ucierpiała w wyniku sowieckiej interwencji i wprowadzeniu rządów komunistycznych. W późnych latach 30, za wyjątkiem kilku, wszystkie z 1000 klasztorów zostały zniszczone, bardziej wykształceni mnisi zostali uwięzieni lub zabici, najmłodsi zostali wypędzeni lub zmuszeniu do pracy w fabrykach wybudowanych przez Sowietów. W czasie, kiedy program „Buddyzm w Mongolii” został wprowadzony po upadku Związku Radzieckiego, buddyjskie świątynie w Mongolii były głównie zrujnowane a wykwalifikowani nauczyciele buddyjscy praktycznie nie istnieli. Na prośbę mongolskiej ludności, fundacja uruchomiła szereg ważnych projektów: budowę i remont świątyń i bibliotek, tłumaczenie i publikację buddyjskich tekstów w języku mongolskim, sprowadzenie tybetańskich nauczycieli buddyjskich do Mongolii, wysyłanie mongolskich uczniów na nauki buddyzmu w Indiach, wprowadzanie buddyjskich podręczników w mongolskich gimnazjach i publikacja wielojęzykowych katalogów wybitnych buddyjskich kolekcji sztuki znajdujących się w mongolskich muzeach.

Kiedy Fundacja Tybet rozpoczynała działalność, była to główna tybetańska organizacja charytatywna w Wielkiej Brytani, która organizowała tybetańskie wydarzenia kulturalne w Europie. Obecnie istnieje wiele tybetańskich społeczności i centrów buddyjskich regularnie prezentujących tego typu wydarzenia. Wraz ze zmieniającymi się uwarunkowaniami na świecie i problemami zdrowotnymi dotykającymi wielu organizatorów fundacji, przez zarządzających fundacją została podjęta decyzja, że najlepszym kierunkiem działania będzie wyciszanie działalności Fundacji Tybet. Fundacja Tybet zawiesiła swoją działalność 31 stycznia 2021 roku.

Fundacja Tybet była wieloletnim współpracującym partnerem Instytutu Pathgate, przez ponad dwie dekady. Pathgate dzięki Fundacji mógł finansować edukację niezliczonej liczby tybetańskich uczniów i aktywnie partycypował w programie „Buddyzm w Mongolii”. Dzięki finansowaniu zapewnionemu przez Pathgate, Fundacja była w stanie ufundować budowę stupa i świątyń w Mongolii, prezentować Wystawę Sztuki Tybetańskiej w Zjednoczonym Królestwie, sprowadzić pełny zbiór Kangyur zawierający całą kolekcję nauczań Buddy, z Tybetu dla Mongolii i tłumaczyć i drukować książki Dharma. Jedną z takich książek były „Podstawy Buddyzmu” w trzech językach – angielskim, cyrylickim i mongolskim. Druk tej książki był wznawiany trzykrotnie, w sumie wydrukowano 23 000 egzemplarzy do darmowej dystrybucji w Mongolii. Inną książką było tłumaczenie „Istota Oczyszczonego Złota”, komentarz Atisha „Latarni dla Ścieżki Oświecenia” z Tybetańskiego na Mongolski.

Fundacja Tybet w przeciągu 35 lat osiągnęła swój cel statusowy wspomagania ludności tybetańskiego pochodzenia żyjącej w Chinach, Nepalu i Indiach, dążąc do poprawy ich edukacji, opieki zdrowotnej i rozwoju ekonomicznego, promując jednocześnie tybetańską i mongolską kulturę Buddyjską. Na najwyższym poziomie funkcjonuje wiedza o tym, że jako organizacji charytatywnej, udało się jej osiągnąć swoje cele i zamierzenia. Podczas gdy żegnamy się z całym zespołem stojącym za Fundacją Tybet, życząc mu nowego szczęśliwego początku, każdy może zechcieć odwiedzić jedną ze zdumiewających spuścizn pozostawionych miastu Londyn – Tybetański Ogród Pokoju.

Tybetański Ogród Pokoju został przekazany do eksploatacji przez Fundację Tybet i otwarty do publicznego użytku w maju 1999 roku. Ten Ogród Kontemplacji (Samten Kyil) stanowi miejsce, gdzie każdy może przyjść i cieszyć się chwilą ciszy i spokoju. W jego centrum znajduje się Kalachakra Mandala wykonana z brązu z ośmioma stanowiskami medytacyjnymi w otoczeniu zachodnich i wschodnich motywów i białych róż.  

Blisko wejścia do Ogrodu znajduje się kamienny filar, zanany jako Filar Językowy. Filar ten został zaprojektowany w oparciu o Filar Sho, traktat wyryty w kamieniu z IX wieku, znajdujący się w Lhasa przyjmujący prawo koegzystencji Tybetu i Chin w pokoju. Trzy wyrzeźbione schody na szczycie filaru reprezentują pokój, zrozumienie i miłość. Na każdym z boków filaru znajduje się wyryte specjalne przesłanie po tybetańsku, angielsku, chińsku i hindi: „My, ludzkie istoty przechodzimy przez decydujący okres w naszym rozwoju. Konflikt i nieufność były chorobą ubiegłego wieku, który przyniósł niewyobrażalne ludzkie cierpienie i zniszczenie przyrody. W interesie nas wszystkich na tej planecie jest byśmy podjęli wspólny wysiłek, by zamienić przyszły wiek w erę pokoju i harmonii. Oby ten ogród pokoju stał się pomnikiem odwagi narodu tybetańskiego i zaangażowania dla pokoju. Oby pozostał jako symbol, który będzie nam przypominał, że przetrwanie ludzkości jest uzależnione od życia w harmonii i wybierania zawsze ścieżki niestosowania przemocy w rozwiązywaniu nieporozumień.